از سوی دیگر فروش بالای فیلمهای سینمایی انیمیشن ایرانی در سال پر از اتفاقات ۱۴۰۴، حدود ۲۰۰ میلیارد تومان آورده برای سینما به ارمغان آورد که نمیتوان از این رقم در فروش سال گذشته سینمای ایران صرفنظر کرد.
با وجود همه این موفقیتها، این روزها فیلمسازان انیمیشن ایران آیندهای روشن را در مقابل خود نمیبینند. در واقع با اینکه جنگ رمضان نقش مهمی در شناخت تاثیر و نفوذ محصولات پویانمایی در داخل و خارج از ایران داشت اما زنگ خطر مهمی را هم برای فعالان این عرصه به صدا درآورد.
این هنر صنعت با حمایت دولت و پروژههایی که از نهادهای دولتی، بخش خصوصی و استودیوهای خارجی میگرفت، بر سر پا بود که هر سه اینها در حال حاضر با تهدید و محدودیت مواجه شدند. در شرایط بد اقتصادی تولیدات فرهنگی و هنری تبدیل به آخرین اولویت نهادهای دولتی میشود و کمبود بودجه، راه را بر تولید چنین محصولاتی آن هم در عرصه انیمیشن میبندد. در اثر وقوع جنگ و محدودیتهای مالی پس از آن تعدادی زیادی از سفارشهای دولتی برای استودیوهای انیمیشن از بین رفته است.
بخش خصوصی هم در چنین شرایطی رغبتی برای سرمایهگذاری ندارد. در وضعیت عادی و زمانی که تهدید جنگ وجود نداشت، استودیوهای تولید انیمیشن از سفارشهای خارجی ارتزاق میکردند اما به خاطر قطعی ۹۰ روزه اینترنت بینالملل و و نیمهکاره ماندن تولیدات، ارتباط استودیوهای خارجی با هنرمندان داخلی قطع شد و شکلگیری این ارتباط و اعتمادسازی دوباره پروسهای زمانبر خواهد بود.
حالا و در چنین شرایطی که بیم تعطیلی استودیوهای پویانمایی بیش از هر زمان دیگری وجود دارد، دولت و دستگاههای حاکمیتی هرچه زودتر باید فکری عاجل به حال فعالان پویانمایی ایران کند. در همین راستا دولت میتواند با مکلفسازی دستگاههای دولتی به استفاده از تولیدات انیمیشن با کارکرد اطلاعرسانی درباره موضوعاتی مانند اصلاح الگوی مصرف (مشابه سیاساکتی و بابابرقی) و هویت ایرانی و.. به استودیوهای تولید محصولات پویانمایی جان تازه بخشد و از این اکوسیستم جوان اما به شدت تاثیرگذار حمایت کند.
همچنین میتوان پلتفرمهای داخلی را به تولید و افزایش ساخت انیمیشن ترغیب کرد. چراکه محصولات پویانمایی یکی از پربازدیدترین محصولات پلتفرمها است که البته این بازدید فعلا در اختیار محصولات خارجی است و کودکان ایرانی به دلیل محدودیت شدید انیمیشنهای داخلی تنها تماشاگر، محصولات خارجی هستند.
در نظر گرفتن اعتبار مالیاتی برای تولید انیمیشن مانند آنچه در ورزش و حمایت از فوتبال و کشتی و والیبال.. میبینیم هم یکی دیگر از راههای حمایت از این هنر توسط دولت است که البته پروسهای طولانی خواهد داشت.
بیش از دو هزار نفر در زیستبوم انیمیشن ایران مشغول به کار هستند که شرایط موجود آنها را به بیکاری سوق داده و این خطر وجود دارد که ۶۰ تا ۷۰ درصد از این جمعیت کار خود را از دست بدهند. اشتغالزایی تازه برای این تعداد هم سرمایه و هم زمان زیادی میخواهد. منطقی این است که از همین حالا از بیکاری و از دست دادن شغل تعداد زیادی جوان فعال، خوشفکر و خوش قریحه جلوگیری کرد. سیاستگذاران و دستگاههای فرهنگی با برنامهریزی و مکلفسازی صاحبان سرمایه میتوانند علاج واقعه قبل از وقوع کرده و به پاس مجاهدتهای فرهنگی این هنرمندان در زمان جنگ، تلاش آنها را قدر بنهند و قدرشان را بیش از هر زمان دیگری بدانند.
