به گزارش بنیاد ملی پویانمایی ایران، مهدی جعفریجوزانی در گفتوگو با خبرنگار سینمایی ایرنا در پاسخ به اینکه پیشتر درباره اکران «نگهبانان خورشید» در همین ایام خبر داده بود، گفت: پیشبینی ما این بود که «نگهبانان خورشید» را در اردیبهشتماه اکران کنیم اما تعطیلی مدارس اتفاق افتاد. جنگ شد و ما منصرف شدیم و اکنون در حال رایزنی برای زمان پخش بعدی هستیم. چون ژانر و مخاطب انیمیشن کودک است، باید زمانی فیلم را اکران کنیم که مدارس دایر باشد تا شور و شوقی برای بچهها وجود داشته باشد و بتوانند فیلم را در سینما ببینند. قصد ما این است که نگهبانان خورشید را در پاییز اکران کنیم.
جعفریجوزانی با تاکید بر اینکه «شمشیر و اندوه» باید محرم امسال روی پرده میرفت، توضیح داد: چه نگهبانان خورشید اکران میشد یا نه، ترجیح ما این بود که محرم امسال این انیمیشن را اکران کنیم. با توجه به اینکه دوره اکران آن در پلتفرمهای بینالمللی رو به پایان است، میتوانستیم فیلم را در سینماهای ایران هم اکران کنیم. در ۲ سال گذشته به دلیل قرارداد اکران خارجی نمیتوانستیم فیلم را در داخل کشور اکران کنیم. اکنون هم این انیمیشن در کشورهای آمریکای شمالی و در پلتفرم اپلتیوی و آمازونپلاس اکران است.
تهیهکننده «شمشیر و اندوه» گفت: اکنون دغدغه فروش «شمشیر و اندوه» را در داخل کشور نداریم؛ این اثر مناسبتی است و مخاطب آن هم صرفاً کودکان نیستند. با توجه به شرایط حاکم در سینماها، برنامه ما صبر کردن تا محرم سال آینده نبود و تلاش ما کمک به این قضیه بود تا مردم به سالنهای سینما برگردند.
تهیهکننده انیمیشن «افسانه سپهر» که هنوز در حال اکران است، گفت: «افسانه سپهر» یکی از بدشانسترین انیمیشنهای ایران است؛ به اتفاقات دیماه خورد و جنگ شد و بعد هم مدارس تعطیل شد.
او درباره تطبیق شرایط اکران در ایران و کشورهای خارجی اضافه کرد: متناسب با سیاستهای ناشر در کشورهای خارجی، باید شرایط اکران خود در داخل کشور را وفق بدهیم. ناشری که برای شمشیر و اندوه با ما قرارداد بست، گفت میخواهم روی پلتفرمها این انیمیشن را عرضه کنم. ناشرها پیشنهادات گوناگون دارند؛ پیشنهادات پخشکننده روس برای ما جذابتر بود و به ما اجازه میداد پیش از اکران خارجی، افسانه سپهر را در ایران اکران کنیم. علاوه بر آن، فضای خوبی ایجاد نمیشد اگر ما افسانه سپهر را اکران نمیکردیم، با فیلم جدید به جشنواره میآمدیم.
این تهیهکننده درباره وضعیت اکران انیمیشنها در ایران توضیح داد: طبیعی است شرایطی که برای کشور رخ داده، ناخواسته باعث شد مدارس ـ که اصلیترین خاستگاه هدف ما برای اکران انیمیشن است ـ تعطیل شوند و اکران انیمیشن آسیب جدی ببیند، معتقدم تا مدارس باز نشود و شرایط عادی به کشور بازنگردد، اتفاق ویژهای برای سینمای انیمیشن نمیافتد.
جعفریجوزانی تاکید کرد: من همیشه میگویم صداوسیما به دو دسته تقسیم میشود؛ بخش کودک و نوجوان و خود صداوسیما. بخش کودک و نوجوان رسانه ملی، مخاطب قابل توجه دارد. میزان مخاطبی که از طریق صداوسیما برای دیدن انیمیشنها به سینماها جذب شدند، خیلی خوب بوده؛ شبکه پویا مخاطب زیاد دارد و عمدتاً مخاطب هدف ما آنجاست. یکی از بیشترین بازخوردها از پخش تیزرهای انیمیشنها از شبکه پویا بود. بازخورد قابل تأملی برای ما بود؛ اگر این حمایت با باز شدن مدارس گره بخورد، اتفاقات خوبی میافتد.
وی با ذکر خاطراتی از سفر به میناب برای اکران انیمیشن، گفت: قصه میناب بسیار برای همه دردناک بود و دوست داشتم برای شهر میناب کاری انجام دهم. روز ۲۰ یا ۲۱ جنگ بود که ما به میناب رسیدیم، یک ون دیزاین کرده بودیم و پیش از جنگ به استان مازندران و گیلان هم رفته بودیم و جوایز، هدایا و تنپوش سپهر را داشتیم. ایونتهای خوبی برگزار شد و فروش انیمیشن هم بیشتر شد، تدارک دیدیم تا در بسیاری از استانها با این ون برویم.پس از پایان اکران فیلم، چند مادر شهید گفتند: «این کار را شما انجام دادید؟» گفتم: «بله.» و آمدم از آنها معذرتخواهی کنم که خیلی با صلابت گفتند: «میخواستیم از شما تشکر کنیم. ممنونیم که به فکر دیگر بچههای میناب هستید.»
جعفریجوزانی ادامه داد: در روزهای جنگ به ذهنم رسید به میناب برویم و از نوروز تاکنون، عواید فروش فیلم را به میناب اختصاص دهیم. موقع شروع واقعاً میترسیدیم اما فکر میکردم بقیه بچههای میناب چی؟ آنها در شوک هستند؛ کسی باید به بقیه بچه توجه میکرد و حال آنها را خوب میکرد. کنار مزار شهدای میناب مستقر شدیم، ابتدا میترسیدم که نکند خانوادهها واکنشهای خوبی نشان ندهند. خانوادههای داغدار آنجا بودند و جمعیت زیادی هم آمده بودند.
این تهیه کننده با شگفتی نسبت به برخورد با صلابت مادران داغدار میناب اظهار کرد: پس از پایان اکران فیلم، چند مادر شهید به طرف من آمدند. ترسیدم و گفتم شاید میخواهند از من گلایه کنند. گفتند؛ «این کار را شما انجام دادید؟» گفتم: «بله.» و آمدم از آنها معذرتخواهی کنم که خیلی با صلابت گفتند: «میخواستیم از شما تشکر کنیم. ممنونیم که به فکر دیگر بچههای میناب هستید.» عظمت و صلابت آن مادران مرا تحت تاثیر قرار داد. با اینکه خودشان داغدار بودند اما درک میکردند.
